Malcolm Smith is als leider van het Hoofdontwerpteam Zuidas verantwoordelijk voor de overkoepelende ontwerpstrategie en ontwerpprincipes voor de Zuidas. Duurzaamheid speelt hierbij een belangrijke rol, een beginsel waar Smith in al zijn stedebouwkundige ontwerpen ruime aandacht aan besteedt. Zijn Urban Design Team – onderdeel van ingenieursbureau ARUP – maakte onder andere een groen masterplan voor Stratford City, nu nog een grauwe buitenwijk van Londen, in 2012 het epicentrum van de Olympische Zomerspelen.
Smith moet van de Zuidas een gelaagder, rijker en diverser stadsdeel maken. Nu functioneert de omgeving van Station Amsterdam Zuid nog vooral als een kantorenlocatie, in de toekomst krijgen wonen, kunst en cultuur een minstens zo belangrijke rol toebedeeld. Zo moet het stadsdeel als overloop voor de Amsterdamse binnenstad gaan gelden.

In zijn verhaal beschreef hij dat mix van regels en uitzonderingen hierop vaak de meest interessante mix teweeg brengen. In het geval van de Zuidas pleitte hij ervoor te accepteren dat de Zuidas er nu eenmaal 'is' en dat van de bouw-impasse kan worden geprofiteerd door nieuwe manieren van gebruik te onderzoeken.

www.arup.com

In een eeuwenoude stad als Amsterdam leiden grote bouwkundige en infrastructurele ingrepen altijd tot de nodige consternatie bij burgers en bestuur, met als meest recente voorbeeld de Noord/Zuidlijn. Die consternatie vindt haar oorsprong niet alleen in de zorg om het historische stedenschoon, maar ook in de resultaten die de ingrepen in het verleden hebben opgeleverd. De beruchte Wibautstraat wordt nu algemeen beschouwd als de lelijkste straat van Amsterdam, maar werd tijdens de planning in de jaren dertig door zowel bestuur als burgerij onthaald als dé oplossing van het verkeersvraagstuk.

Luuk Boelens, mededirecteur van planningsbureau Urban Unlimited, spreekt 20 april over deze en andere stedebouwkundige fiasco’s in Amsterdam. Boelens is een kritische opiniemaker en schrijver van wetenschappelijke maar ook speculatieve publicaties met betrekking tot nieuwe richtingen in de ruimtelijke ordening, en zal ongetwijfeld ook enkele harde noten kraken over de visies van de Amsterdamse Dienst Ruimtelijke Ordening.

ARCAM toonde op 17 maart 2010 in de Brakke Grond de documentaire 'De Kans te Bouwen' van Rob Klaasman en Maarten Kloos. Deze film werd op deze avond precies 25 jaar geleden door de VPRO uitgezonden en is een portret van de vier architecten Francine Houben, Jan Benthem, Jo Coenen en Frits van Dongen, indertijd vier beginnende architecten die het 25 jaar later in alle opzichten hebben ‘gemaakt’. Dit vroeg om een feestelijk-kritische evaluatie.
Tijdens de vertoning zaten de vier hoofdpersonen op de eerste rij en gingen naderhand in gesprek o.l.v. Maarten Kloos. Centraal stond de actuele positie en de toekomst van de architect, tegen de achtergrond van wat er de afgelopen 25 jaar is gebeurd. In hoeverre is de situatie waarin jonge architecten zich nu bevinden te vergelijken met die van 25 jaar geleden? Is, onder invloed van de crisis, wederom sprake van een kentering? Enerzijds zijn er jonge architecten die zich aansluiten bij een gevestigd bureau, anderzijds zijn er architecten die zich genoodzaakt voelen voor zichzelf te beginnen omdat ze zich willen afzetten tegen de heersende praktijk, net als 'de vier' 25 jaar geleden. Opvallend was ook dat in de documentaire al duidelijk de ontwerpsignatuur van de architecten te herkennen is, die in 25 jaar wel is uitgediept, maar niet wezenlijk is veranderd.
Zie ook de aankondiging in de KRO Studio uit 1985.

Herman Kossmann (1958) en Mark de Jong (1960) studeerden beiden af in architectuur aan de TU in Delft. In 1998 richtten zij samen een ontwerpbureau voor tentoonstellingen en interieur op. Naast tijdelijke- en vaste museuminrichtingen, ontwerpen zij interieurs voor onder andere bezoekerscentra, clubs, hotels, themapaviljoens en grootschalige evenementen. In hun werk worden ruimtes geladen met inhoud en verbeelding. Doel is een indringende ervaring, waarbij vaak een mix van verschillende media wordt toegepast.
Het bureau ontwierp o.a. het Dolhuys, museum voor psychiatrie in Haarlem, de Wonderkamers in het gemeentemuseum Den Haag, Café restaurant Bazar in Amsterdam en vrij recent hielpen zij mee aan de herinrichting van bouwkunde in Delft. Op dit moment wordt gewerkt aan een paviljoen voor microben in Artis, een inrichting voor het nieuwe maritieme museum in Helsingore, Denemarken, het Florence Nightingale Museum in Londen en het ‘Urbanian Pavilion’, één van de vijf Chinese themapaviljoens op de Wereld Expo 2010 in Shanghai.
Zie ook: www.kossmanndejong.nl

Striptekenaar en ontwerper Joost Swarte (Heemstede, 1947) studeerde Industriële Vormgeving en debuteerde met een stripverhaal in de Eindhovense krant 'De Andere Krant'. Hij ontwierp o.a. postzegels, affiches, meubels (bekende glazen tafel met wortelpoten) en horloges (Swatch). Sinds 1990 houdt hij zich ook bezig met architectuur. Zo ontwierp hij de Toneelschuur in Haarlem en tekende hij het interieur van het door Christian de Portzamparc ontworpen Hergé museum in Louvain-la-Neuve (België). Onlangs kwam een woning van Swarte in de Willemsstraat in Amsterdam gereed. Hij zal met zijn gezin een van de appartementen in deze woning tijdelijk betrekken om te bekijken of droom en werkelijkheid overeenkomen.
In een van de andere appartementen is van 13 februari tot en met 7 maart een tijdelijke expositie te zien van diverse ontwerpschetsen van zijn hand.

Zie voor meer informatie: www.ymere.nl/joostswarte.