Korthals Altes


 
Silodam 254
Westerpark
Amsterdam
J. Klinkhamer
A.D. van Gendt
N.V. Maatschappij tot Exploitatie van Graansilo's en Pakhuizen / Rabo Vastgoed Utrecht
bus 22
1897
Wonen
 

Kathedraal van de moderne tijd

De graansilo’s op de Silodam waren er bijna niet meer geweest. Dankzij enorm veel maatschappelijke betrokkenheid en inzet van de buurt en particulieren staan deze moderne ‘kathedralen’, zoals ze destijds door de Amsterdamse bevolking genoemd werden, er nog. De oude silo’s bieden een interessante gelegenheid om de samenkomst van de oude vorm en een nieuwe functie te belichten.

De bakstenen silo Korthals Altes werd in 1897 gebouwd uit angst voor hongersnood wanneer de stad ten tijde van oorlog onbereikbaar zou worden voor voedselaanvoer. Hoewel het pand enkel vanuit functionaliteit werd gebouwd, speelden voor de architect Jacob Klinkhamer esthetische zaken ook absoluut een rol. Klinkhamer vond zijn inspiratie met name in gotische architectuur: de architect bestudeerde middeleeuwse stadspoorten en burchten voor zijn ontwerp van de silo. In het uiterlijk van de silo van Klinkhamer was het burchtachtige karakter erg goed terug te zien. In 1987 werden de graansilo’s overbodig en dreigden plannen tot sloop. Twee jaar later werd het gebouw echter gekraakt en werden er onder andere ateliers, feestzalen en galeries gevestigd. Toen de silo in 1990 werd aangemerkt als Rijksmonument, werd de herbestemming tot woon- en werkflat in gang gezet.

Deze transformatie vereiste dat het gebouw een opener karakter zou krijgen: de dichte muren zijn open gebroken en vervangen door ramen. Het resultaat is dat de oorspronkelijke gesloten uitstraling van het gebouw is verdwenen, maar hier tegenover staat dat het gebouw behouden is én nog steeds een duurzame functie heeft. De transformatie van beide silo’s door restauratiearchitect Van Stigt tussen 1997 en 1999 is één van de vroegste grootschalige herbestemmingen in Amsterdam. (ARCAM)