Pniëlkerk


 
Bos en Lommerweg 189
Amsterdam
B.T. Boeyinga
Gereformeerde Gemeente Amsterdam West
Bus 15, 21; tram 12, 14
Dick Kaajan, 'Het theelichtje van Boeyinga', in: Amstelodamum, jrg. 81 nr 4, 1994. Radboud van Beekum, B.T. Boeyinga, Amsterdamse School architect, p.59-63, Bussum 2003.
1954
Cultuur

Kerkgebouw met nevenruimte

De gereformeerde Pniëlkerk kwam tot stand gedurende de hausse van de kerkenbouw na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Omdat een eerder ontwerp in baksteen te duur bleek, werd voor beton gekozen, een materiaal dat toen in Nederland nog weinig voor sacrale ruimten werd gebruikt. Kerken van o.a. Auguste Perret (Kerk te Raincy, 1924) en van G.H. Holt (St Josephkerk, Amsterdam 1952) dienden als voorbeeld.

De kerk ligt op de overgang tussen de gesloten blokbebouwing die tot in de jaren dertig gebruikelijk was, en de strokenbouw van na de oorlog. De vorm van de kerk, een onregelmatige vijfhoek, volgt de in het bestemmingsplan voorgeschreven rooilijn. Opvallend zijn de kleine lichtopeningen, gevormd met glazen bouwstenen, die de kerk de bijnaam ‘het theelichtje’ bezorgden. Het gebouw staat op de gemeentelijke monumentenlijst en is voorgedragen als Rijksmonument. In 2003 werd er een tentoonstelling gehouden van het werk van architect B.T. Boeyinga. In 2005 is in de kerk een theater gevestigd. (ARCAM/RB)